"อืม...เช้าแล้วเหรอเนี่ย" ผมลุกขึ้นแท่งเอ็นที่แข็งตัวตอนเช้าดึงร่างผู้หญิงนั้นติดขึ้นมา หน้าท้องของเธอนูนตามขนาดแท่งที่มหึมา เมือยืนสุดแล้วร่างนั้นก็ค่อย ๆ รุดลงตามแรงโน้นถ่วง เมื่อถ้ำของเธอหลุดออกจากแท่งเนื้อ น้ำเชื้อจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมา แต่ร่างนั้นกลับไม่แสดงอาการใด ๆ เลยหากว่าดูดี ๆ ร่างนี้นั้นไม่หายใจด้วยซ้ำ
"สงสัย 16 รอบจะมากไปแฮะ"ผมเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอุ่นจนเนื้อตัวสะอาด ผมจ้องมองแท่งเอ็นของผมที่ลู่ไปตามแรงน้ำวันนี้มันดูบวมกว่าปกติเพราะว่าผ่านศึกหนักมา กว่า 10 นาที ที่บรรจงอาบน้ำให้ร่างกายสะอาดที่สุดเพื่อจะไปเรียนเช้านี้ เมื่อเดินออกมาร่างของหญิงสาวนั้นยังอยู่นิ่งไม่ขยับจากที่เดิมเมื่อเช้า
"อืม.... ถ้าไม่ขยับก็น่าเบื่อเหมือนกันแฮะ" ผมเดินมาที่ร่างนั้น ใช้เท้าเขี่ยบั้นท้ายไปมา ร่างนั้นพลิกหงายเห็นสัดส่วนที่บอบช้ำจากการโดน บีบเค้นไปทั่ว ผมจับร่างนั้นชันเข่า ให้ร่างนั้นอ้าขากว้างแล้วจึงเดินไปที่ตู้เย็นและหยิบถุงยางที่จับตัวแข็งในช่องฟรีสออกมา
"อยากรู้จริง ๆ ว่าเช้านี้แก จะทำหน้ายังไง"แล้วก็เสียบถุงยางแช่แข็งเข้าไปในถ้ำแต่ดูแล้วบางทีแท่งเดียวคงไม่พอ ผมเลยเสียบเข้าไปอีกอัน ถ้ำของร่างนั้นคับแน่นไปด้วยแท่งน้ำแข็ง ผมจึงพละไปแต่งตัวเพื่อเตรียมไปเรียน
7.50 สถานีรถไฟฟ้า
"จะมายังนะ" ผมบ่นกับตัวเองเบา ๆ รอไม่นานนักสิ่งที่ผมรอคอยก็ปรากฏ
หญิงสาวคนเดียวกับที่อยู่ในห้องก็ปรากฏ เธอเดินมาช้า ๆ เหมือนราวกับปวดร้าวไปทั้งตัว หน้าแดงเป็นลูกตำลึง ร่างของเธอนั้นเซไปมาเหมือนจะเป็นลม
ผมสังเกตอาการแล้วก็แอบยิ้มในใจ กว่า 5 นาทีที่รอรถไฟฟ้า ผมได้สังเกตอาการเธอตลอดแต่เธอนั้นไม่ได้สนใจผมเลย ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ากระโปรงตรงหว่างของเธอนั้นคล้ายกับมีรอยคราบอะไรซักอย่าง รถไฟฟ้ามาถึงแล้วเธอกับผมขึ้นคนละประตูแต่อยู่โบกี้เดียวกัน ผมจ้องมองเธอจนพยายามมอดกลั้นอาการแล้วก็อดที่จะเกิดอารมณ์ไม่ได้
คุณคงสงสัยล่ะสิว่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอ และ ผมนั้นเป็นใคร ถ้าจะพูดเรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อ 2 วันก่อน เมื่อผมได้พบกับ "มัน"
2 วันก่อน
ผมเป็นแต่นักเรียนชั้นปี 3 ที่ไม่ค่อยได้เรื่อง มีชีวิตไปวัน ๆ เรื่องหญิงไม่ต้องถามไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้ผมหรอก ในห้องมีแต่รูปนางแบบดาราและก็มีโมเดลผู้หญิงเปลือย เกลื่อนห้องไปหมด 20 ปีที่ผ่านมา ผมเจ็บช้ำจริง ๆ
"มาทำไม"จอย น้องรหัส ปี 2 ตวาดใส่เมื่อผมเดินเข้าใกล้
"คุยบ้างไม่ได้เหรอ"ผมพยายามพูด
"อยากแก น่ะเหรอ จะคุยกับฉันจะคุยเรื่องอะไรฮะ"จอยตวาดอีก
"ก็... คุยเรื่องเรียน... มั้ง"ผมพยายามคิดสิ่งที่จะพูดได้
"โง่ อย่างแก น่ะหรอจะมาคุยเรื่องเรียน" จอยขว้างจานของโรงอาหารใส่ผม
"อึก .... ไม่คุยก็ได้"วันนี้นอกจากจะเจ็บตัวแล้วยังเจ็บใจอีกด้วย ที่จริงแล้วผมเกลียดเธอมากติดแต่ที่เธอเป็นน้องของคนที่ผมเคารพเขาฝากฝัง(ดิน)ไว้ แม้จะเจ็บใจก็ต้องดูแล
"ไอ้ เชี้ยยยยยย โคตรควายเลยเป็นกู กูดักฉุดไปแล้วไม่ปล่อยให้กร่างขนาดนี้หรอก"ไก่เพื่อนสนิดผมด่า
"ไม่ได้ เว้ย พี่เขาฝากดูแล"ผมตอบเสียงอ่อย ๆ
"พี่ เขาฝากดูแล มึงก็ดูแลจนถึงมดลูกเลยสิวะ"
"ไม่ได้โว้ย เอาเป็นว่าเดียวกูหาทางออกเอง"ผมปัดสวะ ไปส่ง ๆ
"เออ เออ น้องมึงนี่น่ะ ช่างมึง"ไก่เดินไปซื้อข้าวกินทิ้งผมไว้คนเดียว
ผมเริ่มได้กลิ่นเศษอาหารที่กระจายมาพร้อมจากที่จอยขว้างใส่ผม
"ไปล้างดีกว่า"ผมเดินไปที่ห้องน้ำ เมื่อเปิดก๊อกน้ำแต่น้ำไม่ออกมา ผมลองเปิดแรงขึ้นอีกแต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นเมือกอะไรสักอย่าง ใส ๆ มันค่อย ๆ ไหลออกมา เมื่อมันจะตกจากก๊อกน้ำ ผมเอามือไปรองเมือกนั้น แต่เมื่อมัน สัมผัสที่มือมันก็พันไปรอบ ๆ แขนเหมือนถุงมือ
"เฮ้ย อะไรวะ"ผมรีบรูดเมือกทิ้ง เมือกนั้นหลุดออกจากมือตามแรงรูด หล่นไปที่พื้นและค่อย ๆ แปรเปลี่ยนสภาพ เป็นสิ่งที่ผมคุ้นเคย มันค่อย ๆ กลายเป็นแขนของผมเอง ด้วยความตะลึงผมหยิบแขนนั้นขึ้นมา ทันทีที่หยิบก็รู้สึกเลยว่ามาแรงบีบที่แขนข้างที่มันสัมผัสโดนเมื่อสักครู่ แรงบีบนั้นเห็นชัดเจนเพราะว่าแขนข้างนั้น มีรอยบุ๋มลงไปเป็นรูปมือของผมเอง
"มันก๊อบปี้เรานี่หว่า" แขนนั้นค่อย ๆ มีสีเหมือนแขนผมเข้าทุกทีแต่มันกลับไม่มีการขยับใด ๆ เลย ด้วยความสนใจผมลองเอาไปแช่น้ำ ก็รู้สึกเย็นทั้ง ๆ ที่แขนผมก็ไม่ได้แช่น้ำ
"แจ๋วเว้ย เหมือนจะส่งความรู้สึกไปร่างที่ก๊อบปี้ได้ด้วย แจ๋ว ๆ แต่จะให้มันกลับคืนอย่างไงวะเนี่ย" ผมเก็บแขนไว้ในกระเป๋า แล้วเดินไปโรงอาหารอย่างเดิม
"ไรวะ หน้ายิ้มมาเชียว"ไก่ซื้อข้ามารอผมอยู่ซักพักแล้ว
"ไม่ ไม่มีอะไร"ผมตอบ
"เออ เออ มีอะไรไม่แบ่งเพื่อนนะโว้ย"
"เอาน่า"
"ช่างหัวมึง"ไก่หันหน้าไปไม่สนใจ
ตอนเย็น ผมขึ้นรถไฟฟ้ากลับขณะที่จับราวเหล็กก็เกิดไฟฟ้าสถิตที่มือ
"โอ้ย! "มือของผมสะดุ้งตามแรงทันใดนั้นเมือกที่เคลือบแขนผมบาง ๆ ก็ไหลออกมารวมกันเป็นก้อน
"เฮ้ย! เอาออกง่ายงี้เลยเหรอ"ผมแปลกใจมาก ขณะที่ตกใจนั้นรถไฟฟ้าก็มาถึงพอดีจึงกำเมือกนั้นวิ่งเข้ารถไฟไป ในรถไฟนั้นแน่นมาก ผมกวาดสายตาไปมาฆ่าเวลา โอ้ซาตานช่วย! จอยยืนอยู่ข้างหน้าผมในระยะใกล้มาก จนได้กลิ่นเหงื่อเสื้อนิสิตที่ฟิตจนเห็นร่องอกเย้ายวนให้มองจริง ๆ ผมที่สั้นพอดีตัวของเธอทำให้เห็นไรขนที่คอชวนเข้าไปลูบไล้ยิ่งนัก
"จอย"ผมกระซิบเบา ๆ ไม่นึกว่าเธอจะได้ยิน
"ค่ะ....... พี่...แก...."จอยหันหลังขวับ และก็ถอยห่าง
"แก... เรียกฉันทำไม"จอยตะโกนลั่นโบกี้
"ปล่าว ๆ ไม่ได้เรียก" ผมแก้ตัว สายไปแล้วแฟ้มงานฟาดเข้าที่หน้าผมตัวสะบัดล้มลงไปกองบนรถไปฟ้าทันที ในหัวนั้นผมแค้นมากแผนแก้แค้นนับสิบนับร้อยผุดขึ้นในสมอง แต่บางสิ่งบันดาลให้ผมนึกถึงเมือกนั้น ผมล้วงเมือกนั้นมานิดหน่อย จอยฟาดแฟ้มใส่ผมอีก ผมคว้าข้อมือจอยไว้ได้ขณะที่นิ้วก็ป้ายเมือกไปที่ข้อมือ
"แก แก ปล่อยนะ"จอยสะบัดมือ ผมปล่อยทันทีเพราะคนทั้งโบกี้มองผมกับจอย
"จำไว้นะ ว่าจอยทำกับพี่แบบนี้"รถไฟฟ้ามาถึงสถานีพอดี ข้างนอกฝนตกจอยรีบวิ่งไปลงบันไดทันที ทิ้งให้ผมมองเธอวิ่งฝ่าฝนไปคนเดียว ทันใดนั้นกระเป๋าผมก็หนักขึ้น
"อะไรวะ"ผมรีบวิ่งไปคืนตั๋วและก็กลับหออย่างเร็ว
ผมเทกระเป๋าออก เมือกที่ก็อบปี้แขน ตอนนี้กลายเป็นแขนผู้หญิงและค่อย ๆ ขยายตัวเห็นรักแร้ และฐานหน้าอก ผมรู้ว่าเป็นแขนจอยแน่นอนและก็รู้ว่าเมือกนั้นจะขยายตัวเมือโดนน้ำจะคลายตัวเมือเจอไฟฟ้า ตอนนี้ผมก็แต่รอจอยอาบน้ำเท่านั้น ผมเดินออกจากห้องไป กลับมาจากแขนที่วางไว้ตอนนี้กลายเป็นตัวจอยทั้งตัวแสดงว่าจอยอาบน้ำแล้ว ร่างก็อบปี้ที่เปลือยปล่าวของจอยอยู่ตรงหน้าผม ผมจะทำอะไรต่อไปดี
ไม่มีความคิดเห็น :
แสดงความคิดเห็น